There is 1 related live offer.

Save 25% on magneTherm

Verleiding, Verleiding, Verleiding: Waarom de Gemakkelijke Antwoorden Over Nanomaterial zijn Waarschijnlijk Verkeerd Riskeren

Dr. Kristen M. Kulinowski, Directeur, de Internationale Raad op Nanotechnologie; Uitvoerende Directeur, Centrum voor Biologische en MilieuNanotechnologie; De Kameraad van de Faculteit, Ministerie van Chemie, Rice University
Overeenkomstige auteur: kk@rice.edu

De schadeDNA van Nanoparticles. De oorzakenkanker van Nanoparticles. Het dodenarbeiders van Nanoparticles.

Dit zijn enkel enkele die frames door de heersende stromingsmedia op onderzoekpublicaties worden toegepast in vorig jaar worden vrijgegeven of zo. Terwijl velen de verbazende eigenschappen vieren kunnen deze nieuwe materialen aan technologische toepassingen brengen, anderen vrees wij een doos van moderne Pandora kunnen openen. Toen het Centrum voor Biologische en MilieuNanotechnologie (CBEN) in Rice University in 2001 werd gefinancierd, was er bijna geen wetenschappelijke literatuur op de potentiële milieu, gezondheids en veiligheidsrisico's (EHS) van gebouwd nanoparticles.

CBEN begon met enkele vroegste geconcentreerd onderzoek deze kwesties te onderzoeken zelfs aangezien zijn wetenschappers de „zonnige kant“ van nano-toegelaten medische therapie en waterbehandeling nastreefden. De Journalisten realiseerden snel dat de nano-risico's actueel en begonnen zouden kunnen zijn verhalen te posten wanneer een nieuwe document aaneenschakeling nanoparticles en de ongewenste resultaten uit kwamen.

Verleiding #1: Het Veralgemenen Resultaten van Één Studie aan Elk van „Nanotechnologie“

Het moet ver*leiden-slechts onverantwoordelijk-algemene gevolgtrekkingen over nanoparticlerisico's van één enkel document maken. De Wetenschap werkt zelden die manier, vooral in jonge en nieuwe gebieden waar de onderzoekpraktijk niet voldoende is gestandaardiseerd en de oude methodes moeten voor gebruik met nieuwe materialen worden bevestigd. Voorts tart de diversiteit van voorwerpen, apparaten en nanoparticle types die in het kader van de parapluterm „nanotechnologie“ kan worden omvat gemakkelijke antwoorden. Een betere benadering is het gehele corpus te bekijken en om sommige algemene thema's te proberen uit te plagen die toekomstig onderzoek kunnen leiden.

Zo laat aangezien 2005, het beperkte aantal extant documenten in diverse dagboeken werd verspreid, die de resultaten moeilijk maken te vinden, veel vergelijken minder of brengen in een samenhangend bericht voor journalisten, beleidsvormers en risicomanagers bij elkaar. De groep die Ik leid, de Internationale Raad over Nanotechnologie, trachtte het gemakkelijker te maken om deze naalden in de nano-hooiberg te vinden.

Ons eerste project was de verwezenlijking van het Virtuele Dagboek van NanoEHS, het eerste uitvoerige gegevensbestand van de wereld van onderzoekpublicaties richtend dit aspect van nanotechnologie. De documenten worden geïndexeerd volgens deeltjestype, blootstellingsroute en andere factoren en met volledige bibliografische informatie en een link met de website van het dagboek gecatalogiseerd. Wij hebben een analytisch hulpmiddel toegevoegd dat men toestaat om tendensen in het gebied en print out aangepaste rapporten goed als het becommentariëren en het schatten functie te volgen om een forum voor communautaire bespreking van het onderzoek te verstrekken.

Verleiding #2: Mischaracterizing het Onderzoek van Effecten zoals Of Onbestaand of Afdoend

Wat kunnen wij van dit lichaam van het werk leren? Eerst, is er nu a lot more gegeven dan er terug in de vroege dagen waren. Tussen 2001 en 2008 (het laatste jaar waarvoor de volledige gegevens) beschikbaar zijn, groeide het jaarlijkse NanoEHS publicatietarief tussen 20-120% per jaar. Met meer dan 3600 individuele documenten in VJ is het moeilijk om de eis dat te verdedigen wij om het even wat over de potentiële risico's van nanoparticles niet kennen.

Nochtans, als wij in de onderzoekbasis graven wordt het even moeilijk om te zeggen dat al deze gegevens afdoend zijn. Een recente analyse vond dat veel van het „nanotoxicology“ onderzoek in vitro wordt gedaan, zich concentreert op scherpe die giftigheid en mortaliteit door inwoner nanoparticles, met beperkte relevantie voor volksgezondheid of milieueffecten en weinig aandacht aan verbruiksgoederen wordt veroorzaakt.1 Wij zijn nog ver van het hebben van de kennisbank nodig om kwantitatieve hulpmiddelen te ontwikkelen om nanomaterial gedrag te voorspellen. Deze kennishiaten zijn gelegd in talrijke documenten, met inbegrip van een de workshoprapport van het PICTOGRAM bij het voorspellen van nanobiointeractions.

Genomen als geheel, leidt het verzamelde onderzoek tot een paar conclusies die directe relevantie hebben, alhoewel meestal voor mensen die direct met nanoparticles in tegenstelling tot consumenten werken. Eenvoudig gezet,

1. De materialen van Nanoscale kunnen op manieren handelen verschillend van hun niet -niet-nanoscale analogons.
2. De Verschillende fysieke en chemische eigenschappen kunnen in verschillende biologische interactie resulteren.
3. Sommige van deze interactie zullen ongewenst zijn.

Deze feiten stellen voor dat het voor mensen die inwoner nanoparticles in de werkplaats of het onderzoeklaboratorium voorzichtig is behandelen om redelijke voorzorgsmaatregelen te nemen om blootstelling aan nanomaterials te vermijden.

Verleiding #3: Het Baseren van de Besluiten van het Beheer van het Risico betreffende Materialen niet-Nanoscale

Aangezien de kwantitatieve gevaar en blootstellingsbeoordelingen nog voor de meesten nanoparticles ontbreken, is het verleidend om de besluiten van het risicobeheer betreffende analogons niet -niet-nanoscale te baseren. Maar de Feiten # 1 en 2 debatteren tegen deze benadering. Zeg het met me, „het Synthetische Grafiet ‚van Nanotubes .“ Ondertussen worden de kwalitatieve risicobeheersinstrumenten zoals controle het verbinden onderzocht voor toepassing op nanoparticlewerkplaatsen.2

Deze bepaalde benadering gebruikt task-specific informatie over de vorm van nanomaterial en de duur van de taak samen met om het even welke bekende gevaarinformatie van niet -niet-nanoscale analoog om common-sense aanbevelingen te doen voor veilige behandeling. Het kan maken ontdekken om een controle het verbinden aanpak in de tussentijd te volgen aangezien meer kwantitatieve beoordelingen worden ontwikkeld. De Algemene begeleiding is ook beschikbaar bij diverse regeringsagentschappen3 evenals in GoodNanoGuide.

De staat van kennis van nanomaterials milieu, gezondheid en veiligheidseffecten is in een onhandige fase waar wij enkel genoeg informatie om hebben te geloven er reden voor voorzichtigheid maar niet genoeg kan zijn waarop om de robuuste kwantitatieve besluiten van het risicobeheer te baseren. Veel meer informatie is nodig om risicobeheer in de werkplaats en besluitvorming in de markt te informeren.

Deze informatie moet op correcte wetenschap worden gebaseerd die bevestigde technieken gebruikt en toegankelijker is voor mensen buiten overheid en de industrie. Vermijd de verleidingen te veralgemenen of mischaracterize de literatuur nano-EHS of streef naar luie oplossingen om beheer te riskeren. Ik geloof wij veilig met nanomaterials kunnen werken maar slechts als wij eerlijk unknowns erkennen, over hen communiceren en onze inspanningen verdubbelen om hen te verminderen.

Alle die meningen in dit stuk worden gegeven zijn mijn en zouden niet als adviezen van de Internationale Raad moeten worden genomen over Nanotechnologie, Centrum voor Biologische en MilieuNanotechnologie of Rice University.


Verwijzing

1. Ostrowski, A.D., et al., Nanotoxicology: het kenmerken van de wetenschappelijke literatuur, 2000-2007. Dagboek van Nanoparticle Onderzoek, 2009. 11(2): p. 251-257.
2. Zalk, D.M., S.Y. Paik, en P. Swuste, die de Controle evalueren die Nanotool Verbinden: een kwalitatieve risicoberekeningsmethode om nanoparticle blootstelling te controleren. Dagboek van Nanoparticle Onderzoek, 2009. 11(7): p. 1685-1704.
3. Nationaal Instituut voor BeroepsVeiligheid en Gezondheid, Benaderingen van veilige nanotechnologie: Beherend de gezondheid en veiligheidszorgen verbonden aan gebouwde nanomaterials, Ministerie van Gezondheid en de Menselijke Centra van de Diensten voor de Controle van de Ziekte en Preventie, Redacteur. 2009, Nationaal Instituut voor BeroepsVeiligheid en Gezondheid.

Copyright AZoNano.com, Dr. Kristen M. Kulinowski (de Internationale Raad over Nanotechnologie, Rice University)

Date Added: Nov 15, 2009 | Updated: Jun 11, 2013

Last Update: 13. June 2013 23:06

Tell Us What You Think

Do you have a review, update or anything you would like to add to this article?

Leave your feedback
Submit